Da Dialetto Metaurense.
Quànd bat el sól, d’estèt , sóta el calór …
le goč in tl’acqua, còčne, e nut vapór
arvàn in alt, tél ciél … e si ‘n el sèi
tra d’ lóra fan a fè chi era mèj :
< Ji … era góčia nobile d’altura …
scendeva tra i ruscèi … era acqua pura …! >
Un’antra diva d’èsa minerèl,
c’era la góčia d’fium, da tempurèl,
la gocia d’mèr,d’oceano infinit,
quéla de véna , opur quéla d’na bólla …
e tut guardèvne brut , un po’ schifìt
cla guciulina spòrca … da pescóla :
< Mò cu te credi … che nó vlén stè sa te?
Eri n’ impiàstre, tórbida e schifósa
Inùtil … dentra’l mónd senśa un perché! >
Rispónd la góčia tórbida :< Rispèt!
Si pùr pescólla al mónd, ve fag sapé
ch’ la fantasia di fiòj m’ha fat laghét …
e cume per magìa , sò nuta el mèr
d’una flutìglia d’carta … de barchét ...
e i bòčia per incànt … tut marinèr !
ji pòrt sa me tut el divertimènt,
la giòia e le risèt … sa me tél vènt !
So’ l’ultima dle góč … inturbidìta,
prò quèl che pòrt adòs … è ‘l sèl dla vita!>
Elvio Grilli
